Instalacja 257 kroków na siedząco podejmuje temat terapii jako procesu, który zazwyczaj przebiega poza zasięgiem spojrzenia. Odwołując się do doświadczenia setek godzin spędzonych niemal nieruchomo, choć wewnętrznie w gonitwie, koncentruje się na tym, co może być uniwersalne. To próba uchwycenia kondycji człowieka „siedzącego”: w procesie, aktywnie czekającego, aż coś się ujawni, a pewne zjawiska dopełnią.

Siedzenie potraktowane zostaje jako forma działania, a czekanie, jako przestrzeń dla zmiany. Odwiedzający mogą zajrzeć za kurtynę – podejrzeć cudze wglądy. To opowieść o podróży, którą odbywa się na siedząco. I o tym, że można zajść bardzo daleko, pozostając w miejscu – czasem przywożąc z takiej prezent dla samego siebie.

Wsparcie kuratorskie: Jacek Sosnowski